آفــاقـــ

اللهم عجل لوليك الفرج والعافية والنصر وجعلنا من خير اعوانه وانصاره والمستشهدين بين يديه

مرد ابتلائات و آزمایشات سخت

مهدی ابوماهیگیر | يكشنبه, ۱۹ دی ۱۳۹۵، ۱۱:۴۲ ب.ظ | ۳ نظر

انا لله و انا الیـه راجعون :: دیگران هر چه که خواهند بگویند ، من اما او را «مـرد ابتلائات و آزمایشات سخت» می دانم. و اینک؛ او مانده و کارنامه ای با آزمون های بی شمار در محضـر حضرت حق ! اما آنچه امروز برای من تکان دهنده بود و شاید از والاترین الطاف خفیه و از اعظم آزمون های الهی به شمار آید مخفی ماندن ساعت رفتن از این معبر پر نشیب و فراز دنیا باشد که هماره آدمی را زنهار می دهد به سبکبار ماندن و آماده بودن برای هر لحظه مردن ... راستی که مدت نا معلوم این آزمون، کوتاه تر از آن است که بتوان از لغزش خویش غافل شد و به قضاوت دیگری پرداخت. خدایا به ما رحم کن ...

عدالت ؛ اساس حاکمیت

مهدی ابوماهیگیر | دوشنبه, ۶ دی ۱۳۹۵، ۱۱:۵۹ ب.ظ | ۲ نظر

دولت بهار :: بی مبالاتی در بیت المالِ مسلمین و غفلت و تسامح در حق الناس آن هم در نظام داعیه دار اسلام اهل بیتی (ع) بیش از هر چیز حیثیت انقلاب را خدشه دار و رابطه دولت و ملت را به بی اعتمادی سوق خواهد داد. بی تردید عدالت ، اساس و شاه بیت حاکمیت دین و کارگزاران خدوم آن است. آن چه امروز موجب می شود تا حلقه وصل مردم عزیز ایران با دولت و دولتمردان را سست نماید ، نه تحریم و فشار و تورم بلکه تبعیض و شکاف عمیقی است که طبقه مدیران و کارگزاران را از طبقه مردم جدا و میان آن ها فاصله ای از جنس اشرافیت خواهد انداخت. «وضع الشی ء فی موضعه» در تعریف عدالت

نامه ای به بهشت ...

مهدی ابوماهیگیر | پنجشنبه, ۲ دی ۱۳۹۵، ۰۸:۴۸ ب.ظ | ۳ نظر

رضا جان ؛ ده سال از آن یلدایی ترین شب معراجت میگذرد و من هرگز از یادت نمی برم. تو را و آن لبخند ملیح همیشگی ات، با آن طلعت عارفانه و معصومانه ات. به یاد داری آن ظلمتکده را که شمع محفل عاشقانش بودی و دستگیر یارانش ، و آن دیار سوزستان را که بر قلب های یخ زده اش نور امید تابیدی و بر بت های تزویر و نفاقش ابراهیم وار تبر زدی و نهیب کردی ؟! رضا جان شهر همان شهر است، شاگردان تو اما بزرگ شده اند. خصم تو امروز رسوای زشت روی عالم شده و این تویی که در دوستان و شاگردانت تکثیر شده ای. تو آن جوان مردترین بودی که بزرگان پر ادعای قوم در برابر صلابت و منطق تو احساس

روز بیعت ...

مهدی ابوماهیگیر | پنجشنبه, ۱۸ آذر ۱۳۹۵، ۱۱:۰۲ ب.ظ | ۱ نظر

تدبیرِ نظامِ آفرینش ، قائم بر مدار ولایت است و ولایت از آنِ یگانه ای که هستی ذاتیِ او و هر چه هست عارض از وجود ازلی و ابدی اوست. ولایت الهیه ، فیض قدسی و مقام ربوبی اوست که تنها شمه ای از آن را به شایستگان و خاصّان خلّص و برگزیدگان خلقت وا می گذارد ، تا جلوه گر اسماءالحسنای آن جمیل الصفات و رب الجلال قرار گیرند و رهنمای بندگان باشند ، و از رهآورد آن آداب انسانی و روابط اجتماعی را در تلألوأ مهر الهی بر ولیّ و امام بیابند. از شئونات ولیِّ هر عصر ، حکومت حکمت است بر کلّ بندگان و جهان که از تنها حاکم و خالق مطلق به اذن می گیرد. این والاترین فیض الهی و درجه ی انسانی